Διαφήμιση

Επικαιρότητα

( 0 ψήφοι )

sony music unlimitedΜια νέα υπηρεσία, ανταγωνιστική προς το iTunes ως προς το «κατέβασμα» μουσικής και βίντεο, λανσάρει η Sony.

Η υπηρεσία θα βασίζεται στο "υπολογιστικό νέφος" - το γνωστό cloud computing - και θα είναι διαθέσιμη μέσω των άλλων συσκευών της ιαπωνικής εταιρίας, όπως των παιγνιδοκονσολών Playstation 3, των τηλεοράσεων Bravia, των Blu-ray players της και των προσωπικών υπολογιστών της.

Σε πρώτη φάση, σύμφωνα μετην εταιρία, η υπηρεσία θα προσφέρει μόνο ταινίες.

Ωστόσο, μέχρι το τέλος του 2010 θα προστεθεί και η μουσική, παρέχοντας στους χρήστες πρόσβαση σε εκατομμύρια τραγούδια, μέσω της υπηρεσίας Music Unlimited.

Λεπτομέρειες για τη νέα υπηρεσία και το κόστος της θα ανακοινωθούν στο προσεχές μέλλον από την εταιρία.

 

02/09/2010 - enet.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

ypes.gr logoΣτο Διαδίκτυο, και σε ειδική βάση δεδομένων που έχει σχηματιστεί στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών είναι υποχρεωμένοι να αναρτήσουν όλες τις προεκλογικές δαπάνες τους οι υποψήφιοι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης, αρχής γενομένης από τις 9 Αυγούστου, ημέρα ψήφισης του σχετικού νόμου. Η εμπειρία αυτή θα αποτελέσει «οδηγό» για τις νέες ρυθμίσεις που αφορούν το «πολιτικό χρήμα», ενώ έχουν, ήδη, συσταθεί 13 επιτροπές ελέγχου δαπανών σε όλες τις περιφέρειες, στις οποίες προΐστανται δικαστικοί. Οι υποψήφιοι που δεν θα συμμορφωθούν με τα νέα δεδομένα επαπειλούνται με έκπτωση από το αξίωμά τους και με υψηλά πρόστιμα, ενώ μέσω της ιστοσελίδας θα μπορούν να γίνονται και καταγγελίες, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι επώνυμες και ενυπόγραφες. «Για πρώτη φορά οι πολίτες έχουν στη διάθεσή τους πριν από τις εκλογές, τις πλήρεις λίστες των συνδυασμών, με τα έξοδά τους για μελέτη και αξιολόγηση», τόνισε χθες ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης, παρουσιάζοντας με τη SingularLogic την Πύλη «Διαφάνεια» (κόστισε €80.000) όπου θα καταχωρίζονται όλες οι εκλογικές δαπάνες υποψηφίων και συνδυασμών.

Ειδικό ΑΦΜ

Με τις νέες ρυθμίσεις, όλοι οι συνδυασμοί που κατέρχονται στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές θα πρέπει να περάσουν από την εφορία για λάβουν ειδικό ΑΦΜ, ενώ όλες οι εισφορές πλέον, μετά την κατάργηση των κουπονιών, αποκτούν «ονοματεπώνυμο». Αυστηροί περιορισμοί καθιερώνονται και ως προς τα ανώτατα επιτρεπόμενα όρια των ενισχύσεων, αφού η χρηματοδότηση συνδυασμών από το ίδιο πρόσωπο δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 2.000 ευρώ, ενώ το αντίστοιχο ανώτατο όριο για μεμονωμένο υποψήφιο περιορίζεται στα 500 ευρώ.

Oι προεκλογικές δαπάνες των υποψηφίων συμβούλων των δήμων, ειδικότερα, θα πρέπει να κινηθούν μεταξύ 1.500 και 3.500 ευρώ, ενώ από 2.500 έως 13.500 ευρώ θα μπορούν να ξοδέψουν οι υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι, αναλόγως του πληθυσμού της εκλογικής περιφέρειας στην οποία κατέρχονται.

Ακριβότερες περιφέρειες είναι η δημοτική κοινότητα του 7ου Διαμερίσματος Αθήνας και η δημοτική κοινότητα 5ου Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένας υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στον κεντρικό τομέα Αθηνών μπορεί να δαπανήσει έως 13.500 ευρώ -στο όριο αυτό συμπεριλαμβάνεται και ο περιφερειάρχης- ενώ ο  συνδυασμός συνολικά περί το 1.323.500 ευρώ. Σε ό,τι αφορά τους δήμους, στην Αθήνα τα προεκλογικά έξοδα των συνδυασμών πρέπει να μην υπερβαίνουν τα 322.500 ευρώ, όταν στις δημοτικές εκλογές του 2006 δαπανήθηκε διπλάσιο ποσό (€684.000). Για τον Δήμο Θεσσαλονίκης οι δαπάνες δεν πρέπει να υπερβούν τις €253.750, Ηρακλείου τις €204.750 ευρώ, Λέσβου τις €210.000 και Δράμας τις €99.000.

 

04/09/2010 - kathimerini.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

ψηφιακό βιβλίοΔύσκολα, φαντάζομαι, μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός πως το ψηφιακό βιβλίο, το ήδη πολυσυζητημένο e-book, καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο στην εκδοτική αγορά, τείνοντας να αλλάξει θεαματικά ολόκληρο το αναγνωστικό κύκλωμα.

Το ψηφιακό βιβλίο θα σημάνει, αργά ή γρήγορα (ακόμη και για τη μονίμως βραδυπορούσα Ελλάδα), τη μετάβαση σε μια καινούργια ήπειρο (για να θυμηθώ έναν κάπως πεπαλαιωμένο όρο του Λουί Αλτουσέρ), όπου τα πάντα (κείμενα, συγγραφείς, εκδοτικοί οίκοι, πνευματικά δικαιώματα) θα μπουν σε μια διαδικασία σαρωτικού μετασχηματισμού.

Τι ακριβώς, όμως, είναι το ψηφιακό βιβλίο; Σύμφωνα με έναν αρκετά επίσημο ορισμό, τον ορισμό που δίνει το Λεξικό της Οξφόρδης, το ψηφιακό βιβλίο είναι ένα κείμενο όπως όλα τα άλλα, με τη διαφορά ότι βρίσκεται αποθηκευμένο σε ηλεκτρονική μορφή και διαβάζεται μέσω μιας ειδικής συσκευής. Η συσκευή αυτή μπορεί να είναι ασύρματη, όπως το Kindle της Amazon χωρίς σύνδεση με υπολογιστή , το Reader της Sony που συνδέεται με υπολογιστή, δεκάδες νέες συσκευές tablet-pc ή απλά ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής.

Ηλεκτρονική ανάρτηση και πνευματικά δικαιώματα

Η πρόσφατη απόφαση της Google να ψηφιοποιήσει εκατομμύρια τίτλους βιβλίων (τίτλους τους οποίους αντλεί από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της υδρογείου κατόπιν ειδικής συμφωνίας), κινητοποίησε συγγραφείς και εκδότες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αμέτρητα τα ερωτήματα και, κυρίως, τα προβλήματα: Ποια βιβλία θα μπορούν να «κατεβάζουν» από το Διαδίκτυο οι αναγνωστικές συσκευές; Οσα είναι κλασικά και δεν έχουν δικαιώματα ή και άλλα, που μπορεί να μην κυκλοφορούν στην αγορά, αλλά δεν παύουν να έχουν δικαιώματα; Και τι θα συμβεί στο μέλλον με τα φρεσκοτυπωμένα βιβλία; Θα μπορούν να αναρτηθούν στο Διαδίκτυο με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα, αλλά χωρίς άδεια του εκδότη (τα λεφτά θα πηγαίνουν τότε μόνο στον συγγραφέα), ή θα απαγορεύεται η ηλεκτρονική τους ανάρτηση από τον συγγραφέα και τον εκδότη, με τον κίνδυνο να αναρτηθούν παρανόμως και να εκτεθούν σε ανεξέλεγκτες παραποιήσεις, που θα είναι σκέτη καταστροφή και για τον συγγραφέα και για τον εκδότη;

Και πόσες πιθανότητες επιτυχίας θα έχει μια μέση οδός, με την παροχή ενός βαθμού προστασίας σε όλες τις πλευρές; Κι ακόμη, τι ρόλο θα παίξουν οι ατζέντηδες σε αυτή την τεράστια ανακατανομή θέσεων και δυνατοτήτων; Πώς θα ισορροπήσουν ανάμεσα στους συγγραφείς, τους εκδότες και στην Google και πώς θα βγει άκρη με μια μεσολάβηση που κάποια στιγμή θα καταλήξει απείρως περίπλοκη και απρόβλεπτη για τους πάντες;

Εν τω μεταξύ, για να έρθουμε στα δικά μας, οι Ελληνες εκδότες ρίχνουν κιόλας στην αγορά τα ψηφιακά τους προϊόντα, που σε καιρό κρίσης ίσως αποδειχθούν ικανά να υπερκεράσουν τα οικονομικά εμπόδια του χαρτιού και της διανομής, κατεβάζοντας το κόστος της παραγωγής και της πώλησης. Ως προς τις αναγνωστικές συσκευές, θα πρέπει να πω πως στις αρχές του καλοκαιριού βρήκα σε κεντρικό αθηναϊκό βιβλιοπωλείο την ολλανδική συσκευή BeBook, με ιδιαιτέρως φιλική οθόνη (καμιά σχέση με την οθόνη του υπολογιστή), που προσπαθεί να μην παραβιάσει τις πολύχρονες οπτικές συνήθειες του παραδοσιακού αναγνώστη.

Και επειδή απέναντι στο βιβλίο είμαστε ακόμη όλοι παραδοσιακοί αναγνώστες, ανεξαρτήτως ηλικίας και γενιάς, οι γκρίνιες, οι φόβοι, αλλά και οι εσχατολογίες δεν λείπουν. Πολλοί μιλούν για την κατάργηση της ανάγνωσης ως ιεροτελεστίας: η επιλογή του τίτλου από τα ράφια του βιβλιοπωλείου ή της βιβλιοθήκης, το αργό και αμέριμνο ξεφύλλισμα, ο σελιδοδείκτης και ο σελιδοκόπτης, η επαφή με την υφή και τη μυρωδιά του χαρτιού, όλη με δυο λόγια η χειρωνακτική κουλτούρα του Γουτεμβέργιου, μαζί με την αισθησιακή και την ηδονική της βάση, θα πάει οσονούπω περίπατο, κυριαρχημένη από το απόλυτα ομογενοποιημένο πεδίο των bites (ό,τι η ψυχανάλυση του Friedrich Kittler ονομάζει «τεχνική της πληροφορίας»).

Μια πορεία χωρίς επιστροφή

Ολα αυτά μπορεί να είναι σωστά, αλλά και ο Ουμπέρτο Έκο, δεινός ιστορικός και σχολιαστής των βιβλιακών φαινομένων, έχει δίκιο όταν θυμώνει με το κύμα διαμαρτυρίας που ξεσηκώνει το ψηφιακό βιβλίο.

Ολοι μιλούν και γράφουν εναντίον του ψηφιακού βιβλίου, λέει ο Εκο, χωρίς κανένας στην πραγματικότητα να ξέρει ή να είναι σε θέση να φανταστεί τι όντως εστί ψηφιακό βιβλίο.

Μπορεί το τέλος του τυπωμένου βιβλίου να μην έρθει εν τέλει ποτέ ή να αργήσει υπερβολικά (το e-book είναι γνωστό από τις αρχές της δεκαετίας του '70, αλλά μπήκε στο κέντρο της συζήτησης μόνο μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο πεδίο των αναγνωστικών συσκευών), η ηλεκτρονική πραγματικότητα, ωστόσο, αποτελεί αδήριτο γεγονός και η ανάπτυξη του ψηφιακού βιβλίου είναι μια πορεία χωρίς επιστροφή.

Εκείνο, άλλωστε, το οποίο πρόκειται να χαθεί, αν χαθεί στ' αλήθεια, δεν είναι η ανάγνωση, αλλά ένα εξαιρετικά μακρόβιο μέσον της, η τυπογραφία, το οποίο έχοντας περάσει εδώ και χρόνια από τη στοιχειοθεσία και τη φωτοσύνθεση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ετοιμάζεται τώρα να παραχωρήσει τη θέση του στο ψηφιακό σύμπαν, που με τις ασύλληπτες ικανότητές του για αποθήκευση και συμπύκνωση θα ξαναμοιράσει τα χαρτιά σε όλα τα επίπεδα (από τη μελέτη και την έρευνα μέχρι την απόλαυση της ανάγνωσης), απελευθερώνοντας ριζικά νέες δυνάμεις και ανοίγοντας, παρά το πλήθος των δυσκολιών, πρωτόφαντες προοπτικές.

Το ποντίκι, το «αργό διάβασμα» και το e-book

Το «αργό διάβασμα» είναι ένας σχετικά νέος ακτιβισμός, που θέλει να αποσπάσει τον χρήστη του υπολογιστή από την αλόγιστη ταχύτητα, την τυχαία επιλογή και την αποσπασματική κατανάλωση του πληροφοριακού υλικού με το οποίο έρχεται σε επαφή μέσα από το αλόγιστο σερφάρισμα, μετατρέποντάς τον σε ψαγμένο και πραγματικά ενημερωμένο αναγνώστη.

Οπως το κίνημα του «slow food» επιδιώκει να ανατρέψει την ισοπεδωτική λογική της μαζικής και άγευστης εστίασης, βάζοντας μπροστά μας πιάτα που απαιτούν την ενεργό προσοχή και την προσωπική συμμετοχή μας, έτσι και το κίνημα του «αργού διαβάσματος» ζητάει άγρυπνους αναγνώστες, πρόθυμους να αναμετρηθούν με τα κείμενα τα οποία έχουν προ οφθαλμών και ικανούς να πιάσουν μεγέθη απαγορευτικά για το συνεχές κλικ του ποντικιού.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν αποκλείεται να αποδειχθεί πολύτιμος αρωγός προς μια τέτοια κατεύθυνση. Μεταφέροντας τους νέους σε μια περιοχή με την οποία νιώθουν απολύτως εξοικειωμένοι (την ηλεκτρονική οθόνη και τα πλήκτρα της), παίζοντας, για να το πω διαφορετικά, με τους εντελώς δικούς τους όρους, μπορεί να τους εθίσει (με τη συνδρομή των υποστηρικτών του «αργού διαβάσματος») στο ζητούμενο της αναγνωστικής επιβράδυνσης και να εξασφαλίσει την ανταπόκρισή τους στα κείμενα, χωρίς να τους αναγκάσει να υποστούν το κρύο ντους της ξαφνικής μεταπήδησης από την υπερκινητικότητα του ψηφιακού χώρου στην ακινησία της τυπωμένης σελίδας.

Η δεδομένη ευκολία του αστραπιαίου εντοπισμού λέξεων, θεμάτων και ονομάτων μπορεί έτσι να λειτουργήσει ως πολύτιμο εργαλείο στα χέρια νεότερων και παλαιότερων, προκειμένου να τους οδηγήσει σε κάτι το οποίο αρκετοί διατείνονται πως έχει εκλείψει οριστικά από την εποχή μας: στα μικρά και τα μεγάλα μυστικά (στα κρυφά και ανεκδήλωτα μηνύματα) του κειμένου. Κι εκείνο το οποίο υπερισχύει σ' έναν τέτοιο ορίζοντα δεν είναι, πιστεύω, η τυφλή αισιοδοξία, αλλά ο λογικός υπολογισμός των πιθανοτήτων και ο πραγματισμός.

 

04/09/2010 - enet.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

Μεγάλη Βρετανία και κοινωνικά δίκτυαH Βρετανία προωθεί μια από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειες ρύθμισης για το σύνολο του ηλεκτρονικού μάρκετινγκ. Από το επόμενο έτος, η Αρχή Διαφημιστικών Κανόνων (Advertising Standards Authority) πρόκειται να επεκτείνει την εποπτεία της ώστε να καλύπτει τις ηλεκτρονικές ιστοσελίδες των επιχειρήσεων, τα κοινωνικά δίκτυα και τις εφαρμογές σε κινητά τηλέφωνα. Η ρύθμιση των νέων Μέσων είναι εξαιρετικά δύσκολη, σημειώνει η εφημερίδα Financial Times, με δεδομένη τη διεθνή και ανώνυμη φύση τους.

Η βρετανική αρχή αυτορρύθμισης του κλάδου σκοπεύει να επεκτείνει την εποπτεία της περισσότερο από ό,τι άλλες χώρες. Η βρετανική διαφημιστική αγορά είναι μια από τις μεγαλύτερες και η αυτορρύθμιση που επιχειρεί να επιβάλει στα νέα Μέσα η Αρχή Διαφημιστικών Κανόνων της χώρας αναμένεται να λειτουργήσει ως παράδειγμα και για άλλες αγορές.

Οπως σημειώνουν οι Financial Times, οι νέοι κανόνες θα αφορούν το μάρκετινγκ σε κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter και το Facebook, και μπορεί να καλύπτουν ακόμη και τα βίντεο στο YouTube, στην περίπτωση που οι εταιρείες ζητούν από καταναλωτές να συνδράμουν στη διαφήμιση των προϊόντων τους. Οσο για τις κυρώσεις στους παραβάτες, αυτές θα περιλαμβάνουν μια «λίστα της ντροπής» για όσους παραβιάζουν κατά συρροήν τους κανόνες στην ιστοσελίδα της Αρχής Διαφημιστικών Κανόνων, αλλά και προειδοποιήσεις στις μηχανές αναζήτησης όπου εμφανίζονται τα προϊόντα και οι υπηρεσίες των εταιρειών που δεν ακολουθούν τους κανόνες. Μηχανές αναζήτησης όπως η Google έχουν ήδη συμφωνήσει προς αυτή την κατεύθυνση και δωρίζουν χώρο ώστε να διευκολύνουν το έργο της αυτορρύθμισης του κλάδου.

Η Αρχή Διαφημιστικών Κανόνων χρηματοδοτείται από τις εταιρείες που ρυθμίζει, και ήδη μπορεί να απαγορεύσει τις παραπλανητικές διαφημίσεις που εμφανίζονται στην τηλεόραση, τον Τύπο, σε υπαίθριους χώρους, αλλά και στο Ιντερνετ, στα διαφημιστικά banners. Τα τελευταία χρόνια, έχει δει τα παράπονα των καταναλωτών για τις διαφημίσεις στο Ιντερνετ να διπλασιάζονται. Οπως παραδέχεται, υπάρχουν πολλές γκρι περιοχές που θα πρέπει να εξετασθούν κατά περίπτωση. Ο γενικός διευθυντής της Ευρωπαϊκής Συμμαχίας Διαφημιστικών Κανόνων, Ολιβερ Γκρέι, χαιρέτισε τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της βρετανικής αρχής, εκτιμώντας ότι αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής βέλτιστων πρακτικών για τη ρύθμιση του κλάδου.

 

02/09/2010 - kathimerini.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

Η διαφήμιση εταιρείας ιντερνετικού τζόγου με πρωταγωνίστρια την Τζούλια κόστισε 4,5 εκατ. ευρώ. Προσδοκά σε πολλαπλάσια κέρδη.Οι μεγάλες ελληνικές πόλεις έχουν γεμίσει με γιγαντοαφίσες της πορνοστάρ Τζούλιας Αλεξανδράτου, η οποία διαφημίζει ένα από τα πιο γνωστά ηλεκτρονικά καζίνο στο ίντερνετ. Παρά την εθνική νομοθετική απαγόρευση, χιλιάδες Ελληνες παίζουν καθημερινά ρουλέτα, πόκερ και μπλακ-τζακ ή στοιχηματίζουν σε κάποιο αθλητικό γεγονός με το απλό πάτημα ενός κουμπιού.

Αυτή τη στιγμή οι 261 από τους 2.332 ιστότοπους (631 εταιρείες) ηλεκτρονικού τζόγου που υπάρχουν παγκοσμίως διαθέτουν τις σελίδες τους μεταφρασμένες και στα ελληνικά. Σύμφωνα με τραπεζικές πηγές περίπου το 5% των συναλλαγών των πιστωτικών καρτών, σχεδόν 500 εκατομμύρια ευρώ - κατευθύνεται στα τυχερά παιχνίδια του Διαδικτύου. Ποσό που αναμένεται να αυξηθεί όσο η κρίση θα προελαύνει.

Πληρώνουν με κάρτες

Η μόνη τροχοπέδη στην ανάπτυξη της συγκεκριμένης αγοράς φαίνεται να είναι ο φόβος που υπάρχει ακόμη για τις οικονομικές συναλλαγές μέσω του Ιντερνετ. Ωστόσο δεκάδες χιλιάδες έλληνες παίκτες στοιχηματίζουν σε μεγάλες στοιχηματικές εταιρείες της αλλοδαπής που προσφέρουν πολύ καλύτερες αποδόσεις από τον ΟΠΑΠ.

Εξάλλου οι περισσότερες τράπεζες πραγματοποιούν κανονικά συναλλαγές. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά αφού πλέον οι σχετικές επιχειρήσεις δεν έχουν ως έδρα μακρινούς παραδείσους αλλά την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Οι περισσότερες επιλέγουν χώρες όπως η Βρετανία και η Μάλτα που επιβάλλουν χαμηλή φορολόγηση και διαθέτουν χαλαρό νομοθετικό πλαίσιο. Και το κυριότερο: η Ε.Ε. έχει ξεκαθαρίσει ότι κανείς δεν μπορεί να περιορίσει την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών στους κόλπους της.

Υπάρχουν εκατοντάδες τρόποι πληρωμής. Οι πιο δημοφιλείς κάρτες είναι οι VISA και Mastercard, τις οποίες αποδέχονται το 90% των ιστοσελίδων. Μπόλικο χρήμα κατατίθεται διαμέσου εταιρειών μεταφοράς ποσών όπως οι: Neteller και Moneybrookers. Προσωπικά τσεκ δέχεται μόνο το 25% των εταιρειών. Μερίδιο καταλαμβάνουν και οι προπληρωμένες χρεωστικές κάρτες που πωλούνται στα περίπτερα.

Ο διαδικτυακός τζόγος καταλαμβάνει το 45% της παγκόσμιας αγοράς τυχερών παιχνιδιών κοντά στα 20 δισ. ευρώ.

Για να παίξει κανείς οι εταιρείες χρειάζονται μόνο ορισμένα προσωπικά στοιχεία καθώς και εκείνα της πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας. Μόλις κατεβάσει το σχετικό λογισμικό μπορεί να ποντάρει αμέσως.

Μάλιστα ορισμένες ιστοσελίδες δίνουν τη δυνατότητα ζωντανού παιχνιδιού με γκρουπιέρη που γυρνάει πραγματική μπίλια ή φύλλα. Ή διοργανώνουν πόκερ με πραγματικούς αντιπάλους (τζόγος που γνωρίζει αλματώδη ανάπτυξη και στην Ελλάδα). Πάντα βέβαια θα υπάρχει αμφιβολία μήπως και το παιχνίδι είναι στημένο. Το επιβεβαιώνουν μεγάλες διεθνείς έρευνες όπου επισημαίνουν πως μεγάλο μέρος των παικτών πιστεύει ότι τα διαδικτυακά καζίνα τους κλέβουν.

Ο τζόγος του καναπέ

Κάποτε έπρεπε να κάνουν ολόκληρο «ταξίδι» για να επισκεφθούν τους ναούς του τζόγου, τώρα τους έχουν μέσα στον υπολογιστή τους και συνδεδεμένους με τον τραπεζικό τους λογαριασμό.

«Η φύση του online στοιχηματισμού (όπως 24ωρη άμεση πρόσβαση, μοναχικό παίξιμο) τον κάνει πρόσφορο στην παραγωγή προβληματικού τζόγου, του οποίου η επικράτηση είναι τρεις ή τέσσερις φορές μεγαλύτερη στους τζογαδόρους του ίντερνετ», διαβάζουμε σε μελέτη του Τζον Γουίλιαμς, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Λέθμπριτζ στον Καναδά.

Ανησυχίες εκφράζει και για τις ανεύθυνες πρακτικές αρκετών εταιρειών οι οποίες αποτυγχάνουν να βεβαιώσουν τις ηλικίες των πελατών τους, δεν τους βάζουν χρηματικά όρια στο παίξιμο, ούτε διαθέτουν εργαλεία αυτοαποκλεισμού του παίκτη. Να πατήσει δηλαδή ένα κουμπί και να μην μπορεί να μπει ξανά στην ιστοσελίδα.

Ωστόσο ο καθηγητής εξηγεί πως η νομιμοποίηση του ιντερνετικού τζόγου είναι αναπόφευκτη. Επισημαίνει «πως οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να ελέγχουν για το τι κάνουν στον ελεύθερο χρόνο ή για το πώς να ξοδεύουν τα λεφτά τους. Ακόμη και να μεγαλώσει ο προβληματικός τζόγος αυτό θα είναι μόνο προσωρινό». Ο ίδιος πιστεύει στην εύρεση ενδιάμεσων λύσεων μεταξύ απαγόρευσης και νομιμοποίησης.

Το προφίλ του έλληνα παίκτη

online τζογαδόροςΕργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Είναι άνδρας, παντρεμένος και το μηνιαίο εισόδημά του κυμαίνεται μεταξύ 1.050 έως 1.200 ευρώ. Αυτό είναι το προφίλ του έλληνα τζογαδόρου. Η Αθήνα και οι αγροτικές περιοχές αναδεικνύονται πρωταθλήτριες στον τζόγο.

Είναι ορισμένα μόνο από τα βασικά στοιχεία από αναλυτική έρευνα που διενεργήθηκε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, για τη διείσδυση των κρατικών τυχερών παιχνιδιών. Τα επεξεργάστηκε η Ira Media, εξειδικευμένη εταιρεία ανάλυσης και προγραμματισμού μέσων, media shop. Προκύπτει ότι τα σκήπτρα του τζόγου κατέχουν οι άνδρες, σε συντριπτικό ποσοστό που ξεπερνά το 95% στον ενεργό πληθυσμό από ηλικίας από 18 έως 64 ετών.

Τα δημογραφικά στοιχεία, το επαγγελματικό προφίλ αλλά και το εισόδημα των παικτών τυχερών παιχνιδιών επιβεβαιώνει τελικά ότι η φτώχεια επενδύει στο όνειρο. Χαμηλόμισθοι είναι κυρίως αυτοί που δοκιμάζουν την τύχη τους περιμένοντας να τους χαμογελάσει. Οσοι ανήκουν στα υψηλά εισοδηματικά κλιμάκια απέχουν από τα τυχερά παιχνίδια.

  • Ενας στους τρεις εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα (36%) κι ένας στους τέσσερις ελεύθερους επαγγελματίες (31,7%) ποντάρουν σταθερά στον τζόγο.

  • Η εργασιακή ασφάλεια του δημόσιου τομέα λειτουργεί φαίνεται ευεργετικά, αφού σύμφωνα με τα στοιχεία μόλις ο ένας στους δέκα δημοσίους υπαλλήλους βρίσκει διέξοδο διαφυγής στον τζόγο, ποσοστό 9,7%.

  • Λιγότερο τζογαδόροι είναι οι συνταξιούχοι (7,9%), αλλά και οι φοιτητές (7,4%).

  • Τα προβλήματα του έγγαμου βίου, οι οικογενειακές υποχρεώσεις, τα παιδιά, τα ενοίκια, τα στεγαστικά δάνεια, σπρώχνουν τους παντρεμένους της Ελλάδας σε ποσοστό 64,5% να ποντάρουν στη θεά Τύχη. Ουσιαστικά οι τρεις στους τέσσερις παίζουν τυχερά παιχνίδια.

  • Αντίθετη εικόνα παρουσιάζουν οι άγαμοι με ποσοστό 31,6%.

  • Εντύπωση προκαλούν τα ποσοστά των χήρων (1,1%) ή των διαζευγμένων (2,8%) που τζογάρουν! Ισως αυτοί πλέον πιστεύουν ότι η τύχη τους έχει εγκαταλείψει.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυση των εισοδηματικών στοιχείων των παικτών:

  • Προηγούνται όσοι έχουν εισόδημα μεταξύ 1.051 και 1.200 ευρώ μηνιαίως (ποσοστό 15,4%) κι από κοντά ακολουθούν όσοι ανήκουν στη λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ, σε ποσοστό 14,3%.

  • Μικρότερα είναι τα ποσοστά των τζογαδόρων σε όσους το εισόδημα ξεπερνά τα 1.300 (8,9%).

Από την ανάλυση των ηλικιακών στοιχείων προκύπτει ότι σχεδόν οι μισοί «τζογαδόροι» είναι άνδρες ηλικίας από 25 έως 44 ετών, σε ποσοστό που αγγίζει το 48,5%.

Για το επίπεδο μόρφωσης, το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι όσο λιγότερες είναι οι γραμματικές γνώσεις τόσο πιο πολύ πιστεύουν στο «παραμύθι» του τζόγου. Τα στοιχεία δείνουν ότι το 33,5% ανήκει στην κατηγορία της κατώτατης μόρφωσης, έναντι 4% της ανώτερης.

Πρωταθλήτρια στον τζόγο είναι η Αθήνα (32,4%), οι αστικές περιοχές (24,6%), και οι αγροτικές περιοχές (23,2%). Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η Θεσσαλονίκη με 7,6% και οι ημιαστικές περιοχές με 12,1%.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία για τις προτιμήσεις των φύλων. Οι γυναίκες τζογάρουν στο Τζόκερ (67,3%), στα λαχεία (29,5%) και στο Λόττο (25,6%). Σνομπάρουν το Στοίχημα (6%), το ΠΡΟΤΟ (7,7) και το ΠΡΟ-ΠΟ (2,3%).

Σε ό,τι αφορά τους άνδρες παίζουν Τζόκερ (61%) και μονοπωλούν σχεδόν το Στοίχημα με 47,2%. Ακολουθούν με 25,5% το Λόττο, 21,8% τα λαχεία με 16,1% το ΠΡΟΤΟ και 14,6% το ΠΡΟ-ΠΟ.

Στο αντρικό κοινό υπάρχουν οι «επαγγελματίες παίκτες» που προσδοκούν το γρήγορο όφελος και οι «περιστασιακοί», οι οποίοι παίζουν είτε λόγω εποχής π.χ. την περίοδο των Χριστουγέννων», σχολίασε ο Χάρης Λαούδης, εκπρόσωπος της Ira Media. «Υπάρχει κι ένα μικρό γυναικείο κοινό, κυρίως στα κρατικά λαχεία και τις λοταρίες, που παίζει για το "όνειρο" ελπίζοντας στα μεγάλα κέρδη που θα αλλάξουν την προσωπική τους ζωή».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το ψυχογράφημα των παικτών. Κυριαρχούνται από συνειδητοποίηση, προγραμματισμό, εμπειρία, εξοικείωση, συχνότητα, σταθερότητα και προσδοκία ότι θα κερδίσουν.

Το μονοπώλιο της αρπαχτής

Πώς αλλάζουν οι εποχές! Στις 12 του μηνός ολοκληρώνεται η δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου για τα τυχερά παιχνίδια στο οποίο η κυβέρνηση ποντάρει για να γεμίσει με χρήματα τα κρατικά ταμεία. Πριν από μερικά χρόνια όμως οι πολιτικοί -όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του σημερινού πρωθυπουργού- σοκάρονταν και μόνο στο άκουσμα της λέξης «τζόγος».

Δεν εννοούσαν φυσικά τα κρατικά ελεγχόμενα καζίνα ή τα αμέτρητα τζογάδικα του ΟΠΑΠ. Εκεί ο κόσμος «διασκέδαζε» και δεν «καταστρεφόταν» από τους «βαρόνους του τζόγου» που άνοιγαν μαγαζιά με φρουτάκια στις γειτονιές.

Είχε προηγηθεί η «σύλληψη» του τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και νυν του ΛΑΟΣ Α. Χρυσανθακόπουλου, από τη γνωστή σ' όλους κρυφή κάμερα, να παίζει φρουτάκια. Ξέσπασε μεγάλο σκάνδαλο καθώς ήταν πρόεδρος της επιτροπής ηλεκτρονικών παιχνιδιών στη Βουλή. Σε χρόνο ρεκόρ σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος ψήφισε ένα νόμο που απαγόρευσε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κάθε είδους με το πρόσχημα ότι δύνανται να μετατραπούν σε τυχερά.

Μια απόφαση που μας κατέταξε δίπλα σε καθεστώτα όπως της Βόρειας Κορέας, της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ. Επιπλέον κατέληξε να κοστίζει στη χώρα μας 31.798 ευρώ την ημέρα (11,6 εκατομμύρια το χρόνο) τα οποία είναι υποχρεωμένη να πληρώνει ως πρόστιμο στην Ε.Ε. όσο δεν αλλάζει τη νομοθεσία. Το άλλο σημαντικό που κατάφερε ήταν να αυξήσει τα έσοδα στα «φρουτάκια» των κρατικών καζίνων (βάσει επίσημων στοιχείων).

Οι ιδιοκτήτες των εξαφανισμένων πλέον «μπλιμπλικάδικων» απέσυραν αναγκαστικά όλες τις μηχανές ηλεκτρονικών παιχνιδιών (τα γνωστά μεγάλα κουτιά). Οι επιδρομές της αστυνομίας ήταν συνεχείς και τους κόστιζαν 10.000 ευρώ ανά μηχάνημα καθώς και επισκέψεις στα δικαστήρια.

Ωστόσο, εκείνο που ένοιαζε την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (και της Ν.Δ. που ακολούθησε) ήταν τα κέρδη από τον «καλό» τζόγο του ΟΠΑΠ και η χρησιμοποίηση του οργανισμού για εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων μέσω των αμέτρητων χορηγιών. Ως ναυαρχίδα είχαν το ποδοσφαιρικό Στοίχημα που είχε αναλάβει για λογαριασμό του κράτους η Intralot του Σ. Κόκκαλη (με τις συνήθεις αδιαφανείς διαδικασίες).

Ελλείψει ανταγωνιστών επιβλήθηκαν δυσβάσταχτοι όροι στον παίκτη, εκμηδενίζοντας σχεδόν τις πιθανότητες σταθερού κέρδους. Κατάσταση που συνεχίστηκε και σε άλλα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ όπως το «Κίνο», που εμφανίστηκε το 2003 και έχει την απίστευτη γκανιότα του 40%.

Το 2006 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε τη χώρα μας και τα πάντα άλλαξαν. Αρκετές τράπεζες δέχονταν τη μεταφορά χρημάτων από Ελληνες σε επιχειρήσεις on-line τζόγου οι οποίες δραστηριοποιούνταν σε χώρες της Ε.Ε.

Σταδιακά χιλιάδες παίκτες του Στοιχήματος εγκατέλειψαν τον ΟΠΑΠ, αφού διαπίστωσαν πως είχαν τη δυνατότητα να ποντάρουν με πολύ καλύτερες αποδόσεις, και, το πιο βασικό, οι εταιρείες τούς πλήρωναν κανονικά όποτε κέρδιζαν. Στο μεταξύ ολοένα και περισσότερα διαδικτυακά καζίνα έστρεψαν την προσοχή τους στην Ελλάδα. Διαπίστωσαν ότι ήταν μία από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο όπου θα προσέφεραν τα προϊόντα τους χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ φόρο.

Ξεχωρίζει η περίπτωση της Loper Gate Ltd, η οποία βρίσκεται πίσω από το Casino848.com. Εχει ως έδρα την Κύπρο και σύμφωνα με την ιστοσελίδα LuckyRoom.com τον τελευταίο χρόνο ξόδεψε πάνω από 4,5 εκατ. ευρώ για την υπαίθρια διαφήμιση του καζίνου της με σλόγκαν «Παίξε όπως είσαι».

Κίνηση που ήδη θεωρείται ως ένα από τα πιο επιτυχημένα σχέδια μάρκετινγκ των τελευταίων ετών. «Τα τελευταία 10 χρόνια δεν είχαμε ποτέ δει ξανά μια φίρμα να κάνει τόσο μεγάλη επιτυχία», γράφει ο Τζον Τρέβορς, συντάκτης του Luckyroom.com και προσθέτει: «Παρά την φορολόγηση του 40% δεν είναι καθόλου πιθανό η ελληνική κυβέρνηση να δει έστω μία δεκάρα από τα εκατομμύρια που παράγει το εν λόγω καζίνο».

 

05/09/2010 - enet.gr


Διαβάστε επίσης:

Add a comment

δημοψήφισμα

Νέα επικαιρότητας: Ποιότητα ή ποσότητα;