Διαφήμιση

Επικαιρότητα

( 0 ψήφοι )

Από τον Μεσαίωνα έως τις μέρες μας, η αισθητική και η λειτουργία τους αλλάζουν σύμφωνα με κοινωνικοπολιτισμικά δεδομένα

ancient chinese map of the worldΚυριακή μεσημέρι στον σταθμό του West Kensington στο -παραδόξως- ηλιόλουστο Λονδίνο, προσπαθώ να βρω τον δρόμο για τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία. Αδύνατον. Καίτοι έχω προμηθευτεί σαφέστατες οδηγίες από την ιστοσελίδα της εταιρείας, όταν προσπαθώ να τις εφαρμόσω, απλώς δεν τα καταφέρνω. Στις γωνίες των δρόμων δεν υπάρχουν πάντα ταμπέλες, η αρίθμηση μπορεί να αφορά μεμονωμένα κτίρια με διαφορετικές εισόδους και δεν είναι πάντα και αυτή ορατή. Οταν, δε, ρωτάς τους Λονδρέζους, σου εξηγούν με αστείρευτη ευγένεια, υπομονή και φυσικότητα πού ακριβώς βρίσκεται αυτό που ψάχνεις. Ομως είναι αυτό το «ακριβώς» που με δυσκολεύει εν προκειμένω. Και ταυτόχρονα ο λόγος που με φέρνει στον «χαρτογραφικό μαραθώνιο» της Serpentine Gallery που επιμελήθηκε ο ιστορικός τέχνης Ούλριχ Όμπριστ, μια εβδομάδα ακριβώς πριν από τον Μαραθώνιο της Αθήνας.

Στην επιβλητική Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, στο κέντρο του Λονδίνου, μερικές δεκάδες μέτρα κάτω από το Hyde Park, διάσημοι καλλιτέχνες, όπως η Μαρίνα Αμπράμοβιτς και οι Γκίλμπερτ και Τζορτζ, αρχιτέκτονες, όπως ο Πορτογάλος Πάντσο Γκέρες, κοινωνικοί επιστήμονες, όπως η Ρόζι Μπραϊτότι, γραφίστες, ανθρωπολόγοι, προγραμματιστές λογισμικού, μαθηματικοί και... γεωγράφοι παρουσιάζουν στο κοινό τα ερωτήματα, τις τάσεις και τις απροσδόκητες κατευθύνσεις που παίρνει η κατασκευή χαρτών στην εποχή μας. Εκείνη τη στιγμή δηλαδή στην ιστορία, που όπως λέει ο Γάλλος συγγραφέας και ποιητής Εντουάρτ Γκλισόν, «δεν υπάρχουν πια θολές περιοχές και άγνωστες χώρες στον άτλαντα. Γνωρίζουμε ό, τι υπάρχει».

Μη γραμμικές αφηγήσεις του πραγματικού ή απόλυτες απεικονίσεις του; «Εμπιστευόμαστε στους χάρτες την αλήθεια. Περιγράφουν, σκιαγραφούν, αποκαλύπτουν ή κρύβουν “πραγματικά” δεδομένα. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, χάρη στο Διαδίκτυο, μπορούμε πια να εντοπίσουμε οτιδήποτε και τα πάντα. Κάτι που σημαίνει ότι κι εμείς είμαστε πλέον εντοπίσιμοι», λέει στην εναρκτήρια ομιλία της η Τζούλια Πέιτον Τζόουνς, διευθύντρια της γκαλερί.

Η χαρτογραφία είναι μια τέχνη που τείνει να εξαφανίζεται στις επιμέρους επιστήμες και τεχνολογίες που τη χρησιμοποιούν, μόνο για να επανέλθει μετά από λίγο στο προσκήνιο ως αυτοτελής δραστηριότητα με τους δικούς της κανόνες και νόμους. Ενας βιολόγος στο εργαστήριο χαρτογραφεί ένα κύτταρο, θεωρώντας ότι πρόκειται για μέρος της δουλειάς του. Το ίδιο πιστεύουν και πράττουν αρχιτέκτονες, φυσικοί, μαθηματικοί, αλλά και εθνολόγοι, καλλιτέχνες ή προγραμματιστές υπολογιστών. Ομως επιστρέφει πάντοτε ως αυτοτελές ερώτημα, χάρη στην ίδια την αντιφατική του φύση. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μαθηματικός Marcus du Sotoy, γνωστός στο ελληνικό κοινό από τις συμμετοχές του στα συνέδρια μαθηματικής λογοτεχνίας που επιμελείται ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης με τη μαθηματική εταιρεία «Θαλής και Φίλοι», μιλάει για την τοπογραφία στην κοσμολογία. «Πιστεύουμε ότι το σύμπαν έχει όρια, παρότι δεν περιμένουμε να συναντήσουμε κάτι σαν τοίχο», λέει στην ομιλία του. «Χρησιμοποιούμε τη μαθηματική τοπολογία προκειμένου να δημιουργήσουμε γεωμετρικούς χάρτες – φανταστείτε κάτι σαν τους χάρτες του μετρό. Και πιστεύουμε ότι με αυτήν τη μέθοδο θα μπορέσουμε να προβλέψουμε το σχήμα του σύμπαντος». Η τοπολογία είναι μια μαθηματική μέθοδος χάρη στην οποία μπορούν να διακριθούν οι διαστάσεις ενός γεωμετρικού χώρου που παραμένουν αναλλοίωτες παρά τις παραμορφώσεις που μπορεί να δοκιμάσει κανείς σε αυτό τον χώρο.

Κριτική, όχι αποτύπωση

Οι δυο κύριες κατευθύνσεις της χαρτογραφίας στις μέρες μας αφορούν τη διεύρυνση των διαθέσιμων τεχνολογιών από τη μια πλευρά και την κριτική θεώρηση του κόσμου μας από την άλλη. Περίπου στον αντίποδα ο Ινδός σκηνοθέτης Αμαρ Κάνουαρ παρουσιάζει ένα φίλμ που μιλάει για τη ρευστότητα των συνόρων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Στη σκοτεινή αίθουσα της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας, ανεβαίνει αργά και υποβασταζόμενος ο 85χρονος Πορτογάλος αρχιτέκτονας Πάντσο Γκέρες. Με τρεμάμενη φωνή, αφηγείται τη ιστορία των χαρτών της Μαδαγασκάρης. Από τις πρώτες γκραβούρες των Πορτογάλων εξερευνητών έως τις σύγχρονες πολεοδομικές απεικονίσεις, τα αντικείμενα αυτά ιστορούν την αισιοδοξία της ανακάλυψης νέων κόσμων, τις πολιτικές και πολεμικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των δυνάμεων της εποχής, τις πολιτισμικές διαφορές, την ιστορία της αποικιοκρατίας, τη δημιουργία της εθνικής συνείδησης κ. ά. Χωρίς καμιά περιττή ανάλυση, απλώς και μόνο διαβάζοντάς τους και εξηγώντας πώς κατασκευάστηκαν, ο Γκέρες επιθεωρεί μέσα σε μισή ώρα περίπου όλα τα ιστορικά ζητήματα που απασχόλησαν τη Δύση τα τελευταία τριακόσια και πλέον χρόνια.

«Ο τέλειος χάρτης δεν θα μπορούσε παρά να είναι σε διαστάσεις ένα επί ένα. Και τότε ακόμα θα μιλούσε για πραγματικότητες που αλλάζουν την ίδια στιγμή», μου λέει λίγες ώρες μετά στο γραφείο του ο Ούλριχ Όμπριστ. «Στην πραγματικότητα, οι χάρτες όσο τεκμηριώνουν πραγματικότητες γύρω μας, άλλο τόσο παράγουν δικές τους. Από τα χρόνια των περιηγητών του Μεσαίωνα, των μεγάλων εξερευνητών του 17ου και 18ου αιώνα, έως την αποικιοκρατία και την εποχή μας, την εποχή των δορυφόρων και του Διαδικτύου, τόσο η φύση, η αισθητική, όσο και η λειτουργία τους, αλλάζει σύμφωνα με τα τεχνολογικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και ιδεολογικά δεδομένα.

Σήμερα η ψηφιακή χαρτογραφία, οι χάρτες της Google που όλοι χρησιμοποιούμε από τους υπολογιστές ή τα κινητά μας δοκιμάζουν την ιδέα ότι οι χάρτες αναπαριστούν γεωγραφικές επικράτειες. Μια προσέγγιση που ούτως ή άλλως είναι ανιστορική. Οι χάρτες μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως αθροιστικές ή απόλυτες οπτικές πάνω στην πραγματικότητα του κόσμου μας, όμως ταυτόχρονα καλούν τη διαρκή αναθεώρησή τους», λέει ο Ούλριχ Όμπριστ.

Η ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο

digital world mapO Έρικ Σμιντ της Google υπολογίζει πως παράγονται περίπου πέντε exabytes δεδομένων κάθε δυο μέρες (πέντε δισ. γιγαμπάιτ). Τόσα όσα υπολογίζεται ότι παρήγαγε όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός από την αρχή του έως το 2003. Πώς λαμβάνουμε αυτά τα δεδομένα και πώς μπορούμε να τα κάνουμε χρήσιμα; «Μέσω της οπτικοποίησης πάνω σε ζωντανούς, δυναμικούς χάρτες», λέει ο Ντέιβιντ Ρόουαν, συντάκτης του περιοδικού Wired. «Παίρνεις για παράδειγμα δεδομένα της κίνησης των μέσων μαζικής μεταφοράς και ενημερώνεις ζωντανά όσους κινούνται στην πόλη. Παίρνεις δεδομένα δορυφόρων που είναι δημόσια διαθέσιμα και φτιάχνεις δρόμους πιθανών δρόμων σε περιοχές που έχουν υποστεί φυσική καταστροφή, όπως έγινε στην Αϊτή κ.ο.κ.».

Η τάση αυτή είναι βεβαίως κυρίαρχη και βασίζεται στα μοντέλα που το κοινωνικό Διαδίκτυο έχει εισαγάγει εδώ και αρκετά χρόνια, όπου οι χρήστες μοιράζονται πληροφορίες. Παράδειγμα, ο «κύκλος της Κοπεγχάγης», ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, όπου διάφοροι ποδηλάτες καταγράφουν πάνω σε ένα χάρτη τις διαδρομές τους αλλά και τα επίπεδα της ρύπανσης στα σημεία όπου επισκέπτονται. Ενα άλλο παράδειγμα είναι η ιστοσελίδα MarineTraffic.com που ανέπτυξε το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και καταγράφει την κίνηση εμπορικών και επιβατηγών πλοίων σε όλη τη Μεσόγειο.

«Αν θες ας πούμε να δεις την κίνηση των αεροπλάνων στον ευρωπαϊκό χώρο, αντί να κοιτάζεις καταλόγους επί καταλόγων με στοιχεία, φτιάχνεις ένα ζωντανό χάρτη όπως κάνει το FlightRadar24.com, και έτσι καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα τι συμβαίνει, όπως έγινε με την έκρηξη του ηφαιστείου της Ισλανδίας», λέει ο Ντέιβιντ Ρόουαν. «Είμαστε μια όλο και πιο οπτική κουλτούρα. Ο λόγος για τον οποίο το Twitter είναι τόσο πετυχημένο είναι επειδή οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να περάσουν πολύ χρόνο να γράφουν λέξεις. Το ίδιο με το YouTube. Αυτό το φαινόμενο προφανώς δίνει μια ώθηση στον σχεδιασμό χαρτών».

 

14/11/2010 - Ματθαίος Tσιμιτάκης / kathimerini.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

Σουτζουκάκια με ελιές στο φούρνο, ψωμάκια γεμιστά, πιπεριές με φέτα, τορτίγιας με κοτοσαλάτα, muffins με κάστανο, σταφίδα και λευκή σοκολάτα, κέικ με δαμάσκηνα, κυδώνια φούρνου, γαρίδες στο φούρνο με χόρτα, στριφογυριστή κρεμμυδόπιτα. Περίπου 30 ολόφρεσκες συνταγές ανακαλύπτει κανείς στο «μενού» που προσφέρει καθημερινά η κοινότητα των Ελλήνων foodbloggers, των ερασιτεχνών μαγείρων που έχουν κάνει σπίτι τους τις πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων και «τρατάρουν» επισκέπτες και φίλους με τα καλά της κουζίνας τους.

http://i54.tinypic.com/2prwo5i.jpg
Οι food bloggers του 1oυ Ελληνικού Food Blogger Camp (16 Οκτωβρίου - Αθήνα) ποζάρουν για τον Γαστρονόμο

Η τελευταία καταμέτρηση τους έβγαλε 160, από τους οποίους οι 30 μπλογκάρουν από κάποια χώρα του εξωτερικού. «Είναι μια πολύ ζωντανή ομάδα ανθρώπων και με μεγάλη παραγωγή», λέει η κ. Βίκυ Κουμάντου από το Tastefull.gr, που διατηρεί και το GreekFoodBlogs.com, όπου συναντιούνται και οργανώνονται τα ελληνικά μαγειρικά μπλογκ. «Οι περισσότεροι μπλόγκερ γράφουν 3-4 νέα άρθρα την εβδομάδα, πολύ πιο συχνά από τους ξένους. Για τους Ελληνες όμως είναι πιο εύκολο. Είναι άνθρωποι που μαγειρεύουν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Κυρίως γυναίκες, μητέρες, σύζυγοι και εργαζόμενες ταυτόχρονα, που έχουν εντάξει και το μπλόγκινγκ στη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και πολλά νέα κορίτσια που μένουν μόνα τους ή συζούν και αγαπούν να πειραματίζονται στην κουζίνα τους».

Πώς τα προλαβαίνουν όλα; Ρωτήσαμε μια άξια εκπρόσωπο των Ελλήνων foodbloggers που όχι μόνο ανεβάζει ευφάνταστες και δημιουργικές συνταγές (σε ελληνικά και αγγλικά για τους ξένους αναγνώστες της), αλλά τις «ζωντανεύει» και με τον φωτογραφικό της φακό. Αρχαιολόγος το επάγγελμα, η Ιωάννα Δημοπούλου με το FoodJunkie.eu μπορεί να απολύθηκε πριν από δύο χρόνια από το υπουργείο Πολιτισμού -συμβασιούχος γαρ-, αλλά στον χρόνο που μεσολάβησε έκανε το πρώτο της παιδί και ασχολήθηκε περισσότερο με το άλλο της «τέκνο», το μαγειρικό της μπλογκ που είχε ήδη ξεκινήσει από τον Μάιο του 2007. «Πάντα πειραματιζόμουν στην κουζίνα», λέει, «και το είχα ανάγκη να γράφω. Ενα μπλογκ μαγειρικής λοιπόν ήταν ό, τι έπρεπε για να εξισορροπήσω τη μιζέρια του Δημοσίου». Οχι, δεν περνάει όλη μέρα στην κουζίνα. «Φροντίζω απλώς να έχω στο μυαλό μου εκτός από το παιδί και τον άντρα μου και το μπλογκ όταν ψωνίζω ή μαγειρεύω. Εξάλλου μου αρέσει να φτιάχνω διαφορετικά πράγματα». Η ανταπόκριση του κόσμου πολύ μεγάλη -η food junkie μετράει πάνω από 350 ενεργούς αναγνώστες και ποιος ξέρει πόσους άλλους που τη διαβάζουν σιωπηλά από όλο τον κόσμο. «Αυτό που με έχει εκπλήξει περισσότερο είναι ότι υπάρχουν και άλλοι τρελοί σαν κι εμένα εκεί έξω, αλλά και το πόσα πράγματα μαθαίνεις. Εχω εξελιχθεί τρομερά σαν μαγείρισσα εξαιτίας του μπλογκ».

Τι καλά που θα ήταν εάν το χόμπι γινόταν και επάγγελμα, ε; Ο 35χρονος Δημήτρης Κοπαράνης από τη Θεσσαλονίκη και το μπλογκ του Franchise Me! είναι από τους λίγους Ελληνες foodbloggers που το κατάφεραν. «Μέχρι τον Αύγουστο ήμουν σερβιτόρος. Τώρα είμαι food editor σε δύο περιοδικά της Θεσσαλονίκης, γράφω σε σάιτ, κάνω την επικοινωνία για οινοποιούς,  διοργανώνω γευστικές δοκιμές κρασιών, σοκολάτας, θεματικά γαστρονομικά δείπνα, κάνω μαθήματα μαγειρικής και πολλά άλλα!», λέει. Ο Δημήτρης πάντα μαγείρευε, κυρίως για φίλους, στους οποίους έδινε τις συνταγές του γραμμένες στο χέρι. «Με έναν τρόπο, ξεκίνησα το μπλόγκινγκ για να μη γράφω! Πριν από τέσσερα χρόνια πήρα υπολογιστή για να γράφω τις συνταγές και να τους τις τυπώνω.  Κάπως έτσι ανακάλυψα τα blog μαγειρικής και σκέφτηκα να κάνω και εγώ ένα, για να βάζω τις συνταγές ώστε να μην τις γράφω. Τη συνέχεια την έδειξαν οι αναγνώστες μου. Αρχισαν να με ρωτάνε πού τρώω, πώς μου φάνηκε το φαγητό, ποιο κρασί πίνω κ.λπ.».  Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό συστατικό ενός πετυχημένου μαγειρικού μπλογκ; «Να γράφεις με την καρδιά σου, να μην αναπαράγεις τον τρόπο γραφής των συντακτών στα γαστρονομικά περιοδικά, να εκμεταλλεύσαι τις αρετές του μέσου. Το φαγητό ενώνει τους ανθρώπους και μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή».

 

06/11/2010 - Λίνα Γιαννάρου / kathimerini.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

Ανησυχούν ότι η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να στηρίξει την καινοτομία...

obama technologyΠερνώντας από την Καλιφόρνια στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε μια στάση για να δει τον επικεφαλής της Apple, Στιβ Τζομπς. Ηρθε επίσης σε επαφή με στελέχη της Google και άλλες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας. Παρά τις αμοιβαίες φιλοφρονήσεις, πολλά στελέχη του κλάδου εκφράζουν πλέον ανοιχτά φόβους πως ίσως η κυβέρνηση δεν σκοπεύει πραγματικά να στηρίξει την καινοτομία.

Μέχρι πρότινος, πίστευαν πως ήταν δικός τους. Ο κ. Ομπάμα έδινε με πολλούς τρόπους την εντύπωση πως έφερε νέα πνοή όσον αφορά τις επενδύσεις των επιχειρήσεων. Τα πάντα, από την προτίμησή του στο BlackBerry μέχρι την επιθυμία του να προωθήσει τα μαθηματικά και τις επιστήμες στο σχολείο, έδιναν την εντύπωση πως θα ήταν ο πλέον φιλικός προς την τεχνολογία πρόεδρος της ιστορίας.

Αναμενόμενο είναι επομένως να νιώθουν απογοήτευση πολλά στελέχη της βιομηχανίας. «Είναι έντονη η αίσθηση πως η κυβέρνηση δεν έχει κατεύθυνση» επισημαίνει ο Γκάρι Σαπίρο, επικεφαλής της Consumer Electronics Association. Πολλά από τα 2.000 μέλη της, τονίζει ο ίδιος, δεν θέλουν να επενδύσουν σε νέες πρωτοβουλίες όταν επικρατεί τόση αβεβαιότητα για τη μελλοντική πολιτική. Γνώριμη αυτή η αναστολή. Ο Μάικλ Σπλίντερ, επικεφαλής της Applied Materials, που κατασκευάζει εξοπλισμό για τη βιομηχανία ημιαγωγών, είναι από τα επίλεκτα στελέχη που έχουν ζητήσει από την κυβέρνηση να καταβάλει περισσότερες προσπάθειες για να αντιμετωπίσει ό,τι αποθαρρύνει τις επενδύσεις.

Ενα άλλο σημείο τριβής είναι η απροθυμία της Ουάσιγκτον να μειώσει τους βαρύτατους φόρους σε κεφάλαια που επαναπατρίζονται στις ΗΠΑ. Το χειρότερο όλων είναι πως πολλά στελέχη εξοργίστηκαν όταν ο κ. Ομπάμα δαιμονοποίησε όσους εργοδότες μεταφέρουν τμήμα των εργασιών τους στο εξωτερικό, κάτι πολύ δημοφιλές μεταξύ των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, αλλά και από τα κηρύγματά του κατά της απληστίας των επιχειρήσεων. Ομως η βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας ωφελήθηκε τα μέγιστα από τις προσπάθειες της κυβέρνησης να σταθεροποιήσει την οικονομία. Η κυβέρνηση έχει επενδύσει πάνω από 100 δισ. δολάρια στην ενίσχυση της καινοτομίας, ενώ έχει λάβει ορισμένα μέτρα που ζητούσε ο κλάδος επί καιρό, όπως τον διορισμό ενός υπεύθυνου τεχνολογίας για την προώθηση καινοτομιών στους κόλπους της κυβέρνησης.

Οι εταιρείες τεχνολογίας και τα επιχειρηματικά κεφάλαια εκφράζουν ικανοποίηση για τις πρωτοβουλίες αυτές, αλλά δυσφορούν από την αδράνεια σε άλλους τομείς. Πολλές καινούργιες εταιρείες καθαρής τεχνολογίας, για παράδειγμα, πίστευαν πως ο κ. Ομπάμα θα προωθούσε νομοσχέδιο που θα οδηγούσε σε μεγαλύτερη χρήση των εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Αλλά αυτό προσέκρουσε στη Γερουσία. Οι επιχειρηματίες διαμαρτύρονται ακόμη γιατί η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να περιορίσει τη γραφειοκρατία. Ο επικεφαλής της Simbol Materials, που παράγει λίθιο και άλλα μέταλλα, δηλώνει πως έχει σπαταλήσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε προμήθειες κάθε είδους, κάνοντας αιτήσεις για κεφάλαια από το πακέτο στήριξης της οικονομίας. Υπάρχει, άλλωστε, και το ακανθώδες θέμα του εμπορίου. Ορισμένες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν κατέβαλε αρκετές προσπάθειες για να συνάψει εμπορικές συμφωνίες που θα μπορούσαν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Κάποιοι εκφράζουν φόβους πως η ένταση με την Κίνα για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και άλλα ζητήματα μπορεί να πλήξει τα συμφέροντα των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας που διαθέτουν εργοστάσια στην Κίνα και διεκδικούν υπεργολαβίες στη χώρα.

Απογοήτευσε η μεταναστευτική πολιτική

Ο κλάδος ανησυχεί για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην εισαγωγή εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Η αυστηρότητα στη χορήγηση βίζας σε εξειδικευμένους μετανάστες προκαλεί πονοκέφαλο σε εταιρείες όπως η Microsoft και η IBM. Αυτό εξοργίζει, επίσης, τα επιχειρηματικά κεφάλαια που επισημαίνουν πως η Αμερική στερεύει από ταλέντα. Ο κ. Ομπάμα απογοήτευσε και σε αυτό το θέμα. Πολλοί ήλπιζαν πως θα προσπαθούσε να πείσει το Κογκρέσο να διαχωρίσει τους εξειδικευμένους μετανάστες από τη γενικότερη πολιτική μετανάστευσης, αλλά τελικά φάνηκε απρόθυμος για κάτι τέτοιο.

Οι άνθρωποι του κλάδου της υψηλής τεχνολογίας δεν έχουν, πάντως, χάσει κάθε ελπίδα για τον Ομπάμα. Οι χορηγίες της Silicon Valley στους Δημοκρατικούς έχουν σαφώς υπερβεί εκείνες προς τους Ρεπουμπλικανούς. Αναμφίβολα ελπίζουν πως ο πρώτος «πρόεδρος της υψηλής τεχνολογίας» θα επιβιώσει πολιτικά μέχρις ότου επαληθεύσει τις προσδοκίες τους. Σε ομιλία του στη Silicon Valley, ο κ. Ομπάμα επανέλαβε πως θέλει να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε η Αμερική να γεννήσει τη νέα Google και τη νέα Hewlett-Packard. Πρέπει, όμως, να κάνει πολύ περισσότερα για να πείσει τον κλάδο ότι το εννοεί πραγματικά...

 

13/11/2010 - kathimerini.gr με πληροφορίες από The Economist

Add a comment
( 0 ψήφοι )

human brainΔεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα την ημέρα, ατέλειωτες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, «χαζολόγημα» στο ίντερνετ, διαρκή περάσματα στη χρήση του υπολογιστή και του Διαδικτύου από την εργασία, στη φιλική συναναστροφή και από κει στη διασκέδαση και πίσω στη δουλειά, χωρίς αρχή και τέλος. Σήμερα αναπτύσσεται μια νέα γενιά καλωδιωμένη, διαρκώς online. Οχι όμως χωρίς συνέπειες. Ο κίνδυνος σύγχυσης, απώλειας χρόνου, ακόμα και «καψίματος» του εγκεφάλου από τον βομβαρδισμό ατελείωτων, όσο και πολυποίκιλων πληροφοριών είναι υπαρκτός!

«Υπάρχει και η μαύρη πλευρά του ιντερνετικού φεγγαριού» σημειώνει ο κ. Νίκος Βασιλάκος, σύμβουλος χρήσης του Διαδικτύου. «Στο ίντερνετ υπάρχει μεγάλος όγκος πληροφορίας αταξινόμητος. Ενας άνθρωπος μπορεί να πάθει πληροφοριακή κατάθλιψη (IFS: Information Fatigue Syndrome) μπροστά στις δεκάδες των πληροφοριών που καλείται να αναζητήσει, να διαβάσει και να επεξεργαστεί καθημερινά», συμπληρώνει. Ακόμα πιο επικίνδυνα γίνονται τα πράγματα όταν οι χρήστες του Διαδικτύου καταναλώνουν μεγάλες δόσεις ψηφιακών δεδομένων, «τρώγοντας άτσαλα» από εδώ και από εκεί, καταβροχθίζοντας μεγάλες ποσότητες ψηφιακού junk food (για παράδειγμα άχρηστα e-mail, όχι μόνο spam). Ο κίνδυνος πληροφοριακής «παχυσαρκίας» και νοητικής «απόφραξης» κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι, με ιδιαίτερα ευάλωτα τα νέα παιδιά. Το ίδιο το μέσο, με τη δυνατότητα ταχύτατου περάσματος από τη μία ιστοσελίδα στην άλλη, από το ένα αντικείμενο στο άλλο, δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για χρονοβόρα (και φθοροποιό τελικά) περιπλάνηση στον ψηφιακό λαβύρινθο.

Η λύση βέβαια δεν είναι τεχνοφοβική ούτε σημαίνει διακοπή της χρήσης του Διαδικτύου. Αν και η εμπειρία έχει δείξει ότι το να διακόπτουμε για κάποιο χρονικό διάστημα τη διαρκή έκθεση σε νέες πληροφορίες, να κλείνουμε τον υπολογιστή, το λάπτοπ και το κινητό και να αφήνουμε τον εγκέφαλό μας να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει, συμβάλλουν τόσο στην αναλυτική δυνατότητα όσο και στην ταχύτητα ανταπόκρισης όταν είμαστε online. Από κει και πέρα, χρειάζεται κάθε φορά που μπαίνουμε στο ίντερνετ να γνωρίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε. Το να έχουμε ένα πλάνο για το πόσο χρόνο θα διαθέσουμε σε κάθε δραστηριότητα είναι γενικά χρήσιμο (ανατροπές φυσικά θα υπάρχουν), ενώ είναι πολύ σημαντικό να μην ανακατεύουμε τις χρήσεις. Δηλαδή, ας μην διακόπτουμε την εργασία μας κάθε λίγο και λιγάκι για να δούμε τα μέιλ μας...

Ο κ. Βασιλάκος καταθέτει πέντε πρακτικές συμβουλές:

  1. Πριν από τη σύνδεση στο ίντερνετ (άνοιγμα browser) έχουμε στο μυαλό μας (ή ακόμα και σε χαρτί) αναλυτική λίστα που περιέχει τι ψάχνουμε.

  2. Αποφασίζουμε πόσο χρόνο θέλουμε να διαθέσουμε σε κάθε δραστηριότητα. Ελέγχουμε την ώρα και κρατάμε ωρολόγιο πρόγραμμα για κάθε βήμα.

  3. Απενεργοποιούμε τα flashάκια με το πρόσθετο Flashblock στον Firefox για να μην «χοροπηδούν» διαφημίσεις και μπανεράκια, αποσπώντας την προσοχή μας.

  4. Αποφεύγουμε τους «κλέφτες χρόνου»: Chat, συνομιλίες, Gtalk, διάβασμα email, θέματα και σχόλια σε ιστολόγια και forum.

  5. Προσοχή στη δραστηριότητα μετά τις 5 το απόγευμα, όταν λειτουργεί το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα και είμαστε πιο ευαίσθητοι/ες και ευάλωτοι/ες.

Καθώς πλέον η πληροφορική διδάσκεται στα σχολεία, είναι χρέος των εκπαιδευτικών να εκπαιδεύσουν τα παιδιά στην κατάλληλη χρήση του Διαδικτύου. Το ίντερνετ μπορεί και πρέπει να γίνει μέσο ανάπτυξης της νοητικής δυνατότητας και όχι παράγων σύγχυσης, τονίζει ο κ. Βασιλάκος. Μέσο εξοικονόμησης χρόνου και όχι κατασπατάλησης. Αλλά γι’ αυτό οι κυβερνοναύτες χρειάζονται πυξίδα...

 

13/11/2010 - Γιάννης Ελαφρός / kathimerini.gr

Add a comment
( 0 ψήφοι )

Νέο Web browser λανσάρει ο Μαρκ Άντρισεν, συνιδρυτής της πάλαι ποτέ «πρωταγωνίστριας» του χώρου, Netscape.

RockMeIt logoΤο όνομα αυτού, RockMelt: πρόκειται για έναν νέο Web browser, με ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική δικτύωση, ένας εκ των συντελεστών του οποίου είναι ο Μαρκ Άντρισεν, συνιδρυτής του πάλαι ποτέ πρωτοπόρου του χώρου, Netscape.

Προς το παρόν, είναι διαθέσιμη μόνο η δοκιμαστική (beta) έκδοσή του, η οποία φιλοδοξεί να κάνει αίσθηση στον, πλέον αρκετά «συνωστισμένο» χώρο των web browsers, όπου κυριαρχούν πλέον μεγάλα ονόματα, όπως o Internet Explorer της Microsoft, ο Mozilla Firefox, ο Chrome της Google, ο Safari και ο Opera.

Ο RockMelt υποστηρίζεται, εκτός του Άντρισεν, και από άλλα μεγάλα ονόματα του χώρου του ίντερνετ, όπως ο Μπιλ Κάμπελ, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Intuit, και ο Ρον Κόνγουεϊ, στις επενδύσεις του οποίου συμπεριλαμβάνονται οι Google, Facebook και Twitter.

«Ο RockMelt επιτρέπει την αλληλεπίδραση με φίλους στο Facebook, το Twitter και άλλες ιστοσελίδες από οπουδήποτε και αν βρίσκεστε στο Web» αναφέρεται σε ανακοίνωση, όπου συμπληρώνεται πως «ο RockMelt ενσωματώνει τις επαφές του Facebook άμεσα στον browser, οπότε έχετε ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα συνομιλίας, διαμοιρασμού βίντεο κ.α από παντού».

«Οι σημερινοί χρήστες του ίντερνετ θέλουν έναν browser ο οποίος κάνει περισσότερα από απλές περιηγήσεις... ο RockMelt βοηθά τον χρήστη να κάνει όσα θέλει να κάνει κάθε μέρα: να κρατά επαφή με τους φίλους του, να μοιράζεται αρχεία, να κάνει αναζητήσεις και να λαμβάνει τακτικά updates» είπε ο Έρικ Βίσρια, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της RockMelt.

Όσον αφορά τον Άντρισεν, ο ίδιος κάνει λόγο για κάτι «πολύ μεγάλο».

«Έχουν διαμορφώσει τον browser βάσει των μεταβολών στη συμπεριφορά των χρηστών του ίντερνετ, που θα αλλάξουν το πρόσωπο του Web εντός της επόμενης δεκαετίας…ο RockMelt είναι η πιο φρέσκια, καινοτόμα προσέγγιση του browsing από την εμφάνιση των browsers», είπε σχετικά ο άνθρωπος ο οποίος δημιούργησε τη Netscape το 1994 και την πούλησε στην AOL μετά από τέσσερα χρόνια.

O RockMelt, ο οποίος λειτουργεί τόσο σε υπολογιστές Macintosh όσο και με Windows, έχει ως βάση το Chromium -το open source project της Google- γι' αυτό και οι πολλές ομοιότητες με τον Chrome...

 

10/11/2010 - kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP

Add a comment

δημοψήφισμα

Νέα επικαιρότητας: Ποιότητα ή ποσότητα;